Gedichten
Mohammad Amin
Aan Loes Botman
Altijd..flikkert de vlam in het geheugen van de regen
een vogel neemt de geur van een roos naar de regenboog
er vloeien golven van kleuren…in het hart.
**
Is het de zucht van een vogel
die de horizon verenigt met de zee?
Zijn het de weiden die een heimelijk gesprek omarmen?
Of is het de nacht
؟ die plotseling uit de keel van de vogel komt
**
Uit je geheugen
ontsnapt een vogel en komt naast jou staan
hij staart naar zichzelf in het schilderij
en vliegt verder zonder iets te zeggen
of…heeft hij daarmee alles gezegd?
**
Je kunt soms de zon persen
als een granaatappel
om de bloemen een tweede dageraad te geven.
**
Als je de ogen even sluit
word je bedekt met struiken
je zal verlangen
naar het water
het water….
**
Het verlangen om de steenbok te volgen
in zijn keerkring.
**
Een kleur
die alles vertrouwd maakt
maar faalt in een poging ons verlangen te temmen.
**
Een kleur die niet verbleekt
wanneer de natuur haar rituelen verandert
of wanneer de seizoenen verlaat zijn
**
Op de twijgen van de ziel
zingt er een eenzame vogel
een oeroud liedje.
**
Oh ziel, wees een witte vogel
die boven de rivier fladdert
Oh ziel, wees een witte vogel
die het bloed van de rivier vernieuwt
**
Hier is de natuur in een blijde toestand
ze versiert haar aantrekkelijk leegte.
**
Naast
de weg die de bliksem tekent
naast
het verdriet dat hij achterlaat.
**
De witte duif pikt een graankorrel
en vliegt vrolijk verder
alsof hij het geheim van het bestaan verduistert.
**
Er heerst een absolute stilte
we moeten zoeken naar het geluid van de regenval
tussen de bomen en de bloemen van de schilderijen.
**
Een kleur die sluipend beweegt als levenssap
binnen het lichaam van de boom
en dan verschijnt hij uit alle poriën
kijkt je aan en zegt:
“Hier ben ik!”
**
**
In de achtergrond
zie de horizon
zo dun als een vangnet
je kunt het ontkiemen
van een bloem meemaken